Kaygan ve ışıklı bir buzun üzerine ne halatlar ne ipekler ne çarşaflar sersen,sessiz,yapışgan beyaz buzu kendi ısına getiremezsin.ama tüm zaman boyunca çalışırsın.çiviler,kamalar,direkler çakarak tutunacak bir yer,bir insan bulmaya…
Buz pürüzsüzdür ve ışık doludur.saydam bir geçişi vardır suya.Suyun dibine bile ıssız yankısını ulaştırır,deniz kızlarının ürperen pullarına takılır kalır.Zaman,geçer denizin dibinde tek bir deniz kızı kalır.
Böyle bir zaman da yaşantının, ya çiçek zamanı gelmiş bir çöle gitmek,yada kendini dinleyip duman çıkaran bir şeyi ateşe vermek…
Ufuk mavidir.Mavi ve bütünleyin..Ligme ligme olan ufuk seyrimi,bir umut olur onarır,gözlerimizi avutur….
Yine de ateşe vermek gemileri,atlas yelkenleri,biriktirilmiş istiflenmiş tütünleri,dilekleri,sesleri çok çok arındırıcı ve zor.Akıntının koynuna sokulup uyuyan sesini yitirmiş denizkızları için sıcaklıgı aramak,yüzmek,yüzü aydınlık görmez dumanların altında,ılık kıyıya yüzmek zor…
Diger sularda yaşayanlar gibi buzun yüzünü terk edip en ince katına ulaşmak,saflaşmış zaman ne zaman, hangi kararla ve hangi külün arasında saklı durur tek başına bir ateşte,her şey farklı bir yanını rüzgara kül eder.Ve böylece belki küçük ayak parmaklarının üzerinden bunlara inen küller bizi biraz üzer….
Külün içinde yanmayan ve geziye kalan tek şey sessizlik olacaktır.B
izi dipte bekleyen denizkızının yüzümün gölgesi gibi.Geride ve önde,önce ve sonra ve her zaman biz.Bir tek şey kalacaktır..
Tüm uçan, saklanan aradıgımız yaşamın ardında.Hüzünle yırttıgımız parlak derisinin,tek tek kayalardan diken diken denize damlatacagı sıcak sular..Manası ne olabilir zamanın…
Zaman insandan farklı bir dilim alfabesi ise.tercümesi eş olabilir mi birbirinden farklı :Fermanların?...
Uzlaşmak mümkün olsaydı yerleşmezmiydik bir krallığa döne döne dönüşmek yerine…
Gökyüzü ve dip…
Sessiz,yolsuz ve ipsiz kuşaklarında dolaşmak üzere suyun,ışıgın,sevginin…
